De reis van mijn eerste nummer: Remember

Ik geloof dat ik altijd al wel heb gezongen. Niet voor niets stond ik als kind en tiener al op het podium bij schoolmusicals, vaak als solo en hoofdrolspeler. Maar pas tijdens het reizen begonnen mensen iets tegen me te zeggen: “Hé, jij hebt een mooie stem, doe je daar iets mee?” Nee, dat deed ik niet. Nog niet. Maar er begon wel iets te sprankelen...

Happiness op de release dag van Remember

Dat vonkje werd een vlam in het begin van 2021, in een kano, op een riviertje in Zuid-Afrika, waar ik destijds woonde. Aan de oever zag ik het woord Sibuya staan. Ik vroeg mijn lokale vrienden wat het betekende. “We will return”, in de Xhosa-taal. Die woorden raakten iets in mij. Nog daar, in die kano, begon ik te schrijven. Tekst, melodie, alles tegelijk. En in datzelfde tochtje, tegelijkertijd schreef ik ook het nummer Self Love, die aan het eind van de peddeltocht af was. Die week volgden nog vijf nummers.

Sindsdien schrijf ik liedjes, op vaak onverwachte momenten kom er ineens een nummer aanwaaien. Altijd over het geloven en bekrachtigen van ons zelf, over dankbaarheid, over verbinding met de wereld om je heen. Soms komt inspiratie uit me alleen of anders voelen, en dan het omarmen van mijn eigen uniekheid – wat het nummer Just One You werd. Soms komt inspiratie uit de zee die tegen de rotsen slaat (Anders Zijn) of de verjaardag van mijn beste vriend. Ik realiseerde me dat ik eigenlijk geen spiri verjaardagsliedje kende en dacht: als het er niet is, dan schrijf ik het zelf. En zo ontstond Another Year.

Is mijn stem wel goed genoeg? Zijn mijn liedjes dat?

Vanaf het begin van mijn muziek schrijven merkte ik eigenlijk al: ik wil mijn muziek opnemen en delen. Ik schrijf ze niet voor mezelf, het zijn boodschappen die ik graag aan anderen mee wil geven, over wil dragen. Ik trad hier en daar op, maar mijn eigen nummers zingen was toch wel spannend. "Is mijn stem wel goed genoeg? Zijn mijn liedjes dat?" En mijn pianospel… dat vond ik zelf nog lang niet op het niveau dat ik vond passen bij een “echt” optreden (en nog nu nog steeds niet, hihi!)

Toch ben ik de afgelopen jaren nooit níét met muziek bezig geweest. Pianoles, jams organiseren, schrijven, zingen. Zelfs twee dagen de studio in gedoken, maar ik vond mijn stem in het resultaat echt niet fijn. Maar ik had geen haast en wilde het niet pushen. Altijd voelde ik ergens: het juiste moment komt wel, en dan stroomt het gewoon.

En in augustus vorig kwam ik weer terug naar Nederland, voor een grote familiereünie en om tijdelijk te werken. Dat doe ik al zo’n tien jaar: wonen in het buitenland, een twee tot drie maanden per jaar in Nederland werken als freelance kok. Maar deze keer ging ik niet zo snel weer het land uit.

Voordat ik uberhaupt al naar Nederland ging het al anders. Werk als kok was dit keer lastig te vinden en toen ik in Nederland zat bleek gratis huisvesting als kattenoppas in en rondom Amsterdam makkelijk te vinden. Alsof Nederland me nog even hier wilde houden! En ergens dacht ik: dit zou zomaar met muziek te maken kunnen hebben... Mijn intentie was om na deze trip naar Nederland door te gaan naar Australië, waar ik al jaren weer eens naar terug wil. Mijn idee is om daar met Aboriginal communities te werken, in de outback. Maar daar jammen, misschien een band beginnen of een producer is dan redelijk uitgesloten, en wil daar dan ook een focus hebben. Dus nee, als het zou gebeuren, dan was dat in Nederland. En als het moest gebeuren, dan was dat nu.

En toen kwam ik halverwege oktober Adrian Kuipers weer tegen. We hadden elkaar een jaar eerder kort ontmoet, toen ik zijn bijzondere ademconcert bijwoonde en hij een paar Earth Sole schoenen van mij kreeg - in de goede hoop dat hij als mede barefoot-fan met zijn grote following op zijn Insta daar over zou delen. Sindsdien hadden we af en toe contact over spirituele onderwerpen en gedeelde interesses: fotografie, natuur, muziek en leven vanuit jezelf. Meer niet. Hij woonde in Polen, ik in Zuid-Afrika.

En toen in oktober was ik toevallig (of niet natuurlijk :) weer terug in Nederland, en bleek hij bij hetzelfde Ecstatic Dance-feestje in de regio Amsterdam te zijn. We connecte daar, en een paar dagen later zei Adrian tegen me: “Anouk, jij moet je nummers uitbrengen.” Waarop ik reageerde: “Ja, dat weet ik, en graag! Maar het alleen doen voelt niet juist.”

Adrian besloot het project zelf op te pakken, ondanks zijn overvolle agenda. We namen het nummer Remember op in drie verschillende huizen – van woonkamer tot bezemkast – terwijl ik ondertussen van het ene kattenoppasproject naar het andere verhuisde. In de weken er tussenin werkte Adrian aan de edits. Hij is niet alleen producer, maar ook een fantastische componist, en tilde het nummer naar een hoger niveau met piano, viool en cello.

En toen begon het te lopen. Op 19 december vorig jaar kwam dan eindelijk mijn eerste nummer uit, Remember - luister hier! Dat weekend trad ik voor het eerst in Nederland op en zong het nummer live, samen met een paar andere eigen liedjes. De dag erna stond ik opnieuw op het podium, dit keer bij een evenement met twee geweldige muzikanten van De Meemakers en zo’n tachtig mensen in het publiek. Dat was spannend, maar toen het goed ging en ik enthousiaste reacties kreeg, voelde ik het ineens: “I’m ready.” Ik ben zangeres. Ik wil meer mijn liedjes delen!

En zo begon het avontuur, en het gaat uiteraard verder. Voor regelmatige updates, volg me dan gezellig op Instagram schrijf je in voor mijn nieuwsbrief als je dat nog niet hebt gedaan. Die verschijnt ongeveer eens per maand, met updates zoals deze en aankomende optredes.

Super leuk dat je mijn avontuur volgt!

Follow your heart, and the rest will follow.

Lieve groet,Anouk Anansi

P.S. In mijn volgende blogpost vertel ik waar mijn eerste nummer Remember vandaan komt — en waar het eigenlijk over gaat!

Album Cover voor ons nummer Remember. Hoor graag van je van mijn eerste nummer vind!